top of page
Search

The Journey to Ithaki(s)

  • ANKAA Project
  • Aug 14
  • 4 min read

a handwritten letter arrived at Ithakis 29...


One afternoon, a handwritten letter arrived at Ithakis 29, left at the door. The title they chose is perhaps a nod to Konstantinos Kavafis, who in his 1911 poem explored the journey to Ithaka as a metaphor for life itself, the road, the experiences along it, and the meaning we make of both. Here, the writer shares their own prism under that poem: the journey of an everyday life, and what it means to find a point of rest along the way. We are sharing it here, anonymised, because we think it deserves to be read.





The original letter, anonymised

The letter, in Greek

Δύσκολο το ταξίδι της ζωής! Παν-δύσκολο θα έλεγα ανάλογα με τις προσωπικές φουρτούνες που φυλάει η μοίρα του καθενός για το φτάσιμο στην προσωπική Ιθάκη. Για κάποιους ίσως γίνεται παν-άθλιο ίσως α-παν-θρωπο! Σπίτι περιουσία οικογένεια κι αναγκάζονται να ζούνε στο δρόμο σαν άστεγοι. Δακρύβρεχτο αληθινά θέμα αν τ αναλύσεις!

Εγώ θα πάρω την πιο ασήμαντη ίσως πτυχή, το πλύσιμο των ρούχων τους. Και θα την πάρω επειδή βρίσκομαι κι εγώ μέσα τους. Δεν είμαι άστεγη αν και υπήρξα κι απ αυτό. Έχω τώρα ένα σπίτι. Δεν έχω θερμοσίφωνα. Κι ούτε πλυντήριο να πλύνω ρούχα ούτε οικονομική δυνατότητα να πάω σε πλυντήρια εξωτερικά.

Γι αυτό και πέταξα από χαρά όταν άκουσα πως η δομή που μας προσφέρει φαγητό εισάγει και πλυντήριο μες στις ενέργειες που μας προσφέρει! Ω, πόση ανακούφιση, τι ευδαιμονία! Τεράστια η ευγνωμοσύνη μας. 9-10 λέει πάμε τα ρούχα το πρωί. Τα παίρνουμε το μεσημέρι με το φαγητό. Ω δεν μπορώ να μην το πω. Το πιο όμορφο καλομαγειρεμένο και πάντα νόστιμο φαγητό. Το κορυφαίο απ όλες τις δομές που μοιράζουν συσσίτιο. Περιέχει εκτός από το συστατικό της αγάπης και κάτι περισσότερο ακόμα. Τον σεβασμό στον άνθρωπο!

Με τι χαρά με τι συγκίνηση αλλά και με πόση αγωνία ξεκίνησα την Πέμπτη να πάω τα ρούχα για πλύση. Υπάρχουν όρια για να βάζουν σε τάξη το προερχόμενο πλήθος. Αμέτρητος ο αριθμός και αυξάνει συνεχώς. Τώρα μάλιστα με τον καινούριο πόλεμο. Χρειάζονται γερές προσπάθειες να επιβάλεις πειθαρχία. Στη δομή της Ιθάκης, δεν υπάρχει ανάγκη γι αυτό. Υπάρχουν μόνο γελαστά πρόσωπα από πανέμορφα συνήθως κορίτσια που με ευγένεια προσπαθούν να κουμαντάρουν τα πράγματα.

Κι ανοίγει η πόρτα! Ω! Τί χαμόγελο! Το γλυκό χαμόγελό της που μου ζεσταίνει τη καρδιά. Τα γλυκά της μάτια, γεμάτα συμπόνοια, σε κοιτάζουν. Και διώχνουν την αγωνία σου, την ταραχή σου, την οργή σου. Σταλάζουν στην καρδιά μου σαν κάτι, σαν βάλσαμο.

Ένας χώρος, ένα πόστο, ένας προορισμός που για άτομα ταλαιπωρημένα σαν τον Οδυσσέα, αποτελεί σημείο αναφοράς για την ελπίδα, την ανακούφιση, τη χαρά. Να νιώθεις πως δεν είσαι ξένος.

Στις δομές βοηθείας η Ανθρωπιά είναι το ΠΑΝ!


The letter, in English

The journey of life is a difficult one. Incredibly difficult, I would say, depending on the personal storms that fate has in store for each of us on our way to our own Ithaka. For some it becomes utterly wretched, inhuman even. A home, possessions, family, and still they are forced to live on the street. A truly heartbreaking thing if you stop to think about it.

I will take what is perhaps the most trivial aspect of it, the washing of clothes. And I will take it because I find myself among those people. I am not homeless, though I have been. I have a home now. I do not have a water heater. And I have neither a washing machine nor the financial means to go to a launderette.

That is why I was overjoyed when I heard that the space that provides us with food was also introducing a laundry service. Oh, what relief, what bliss. Our gratitude is immense. Drop off between nine and ten in the morning, pick up at noon with the food. And what food. The most beautifully cooked, always delicious food. The best of all the places that distribute meals. It carries something beyond the ingredient of love. Respect for the person.

With what joy, what emotion, but also with what anxiety I set out that Thursday to take my clothes for washing. At other places there are limits imposed to manage the crowds. The numbers are countless and keep growing, especially now with the new war. It takes considerable effort to enforce order. At the space on Ithakis street, there is no need for that. There are only smiling faces who manage things with kindness and grace.

And the door opens. Oh, what a smile. Her sweet smile warms my heart. Her gentle eyes, full of compassion, look at you. And they chase away your anxiety, your turmoil, your anger. They seep into my heart like something, like a balm.

A place, a post, a destination that for people as weary as Odysseus serves as a point of reference for hope, relief and joy. To feel that you are not a stranger.

In spaces of help, humanity is everything.



A note from us.



This letter reminded us why this space exists. We are grateful for every person who walks through our door and for every person who makes it possible for us to keep it open. For now, enjoy the summer, and may we all find our Ithaka.


If you believe in creating spaces built on community and would like to support the work we do, you can make a one-off donation or set up a monthly contribution.








Comments

bottom of page